ما از زندگی مشترک همه چیزش را داریم؛ همه چیز ما مشترک است، آن‌قدر مشترک که در همدیگر فرو رفته‌ایم. روی یک مبل کنار هم می‌نشینیم. وقتی یکی از ما دارد می‌رود سمت آشپزخانه، آن یکی اعتراض می‌کند: کجا می‌روی؟ من تنها ماندم. و این وحشتناک عجیب است. عجیب است که چرا ازدواج‌ها شکست می‌خورند. چرا هیچ‌کس از خوبی‌های ازدواج نمی‌گوید؟ ازدواج ما این شکلی است، و بعد با هر کسی که حرف می‌زنیم یا طلاق گرفته یا می‌خواهد طلاق بگیرد. ما کجای راه را طوری رفته‌ایم که بدون همدیگر حتی دو یا سه یا چهار ساعت کلافه می‌شویم؟

اوایل می‌گفتیم شاید تازه هستیم، شاید دعواها شروع شوند، شاید دعواها منتظر ما هستند؛ ولی این اتفاق نیفتاد. خرید می‌کنیم با هم، در یخچال می‌چینیم با هم، میوه‌ها را می‌شوییم با هم، چای می‌خوریم با هم، و آن‌قدر فیلم می‌بینیم که نیمه‌های شب بیدار شویم. خلاصه از ازدواج چیز خوبی درآوردیم. شاید به خاطر دعای آن پسر بچه‌ای بود که در دامنه کوه به ما گفت: خوشبخت شوید. و ما واقعاً داریم خوشبخت می‌شویم.

منبع: https://shab107.blogfa.com/

پ.ن. به بهانه چهارمین سالگرد ازدواج مون که بعد کار رفتیم تو چمنای نیاوران خروس زدیم بر بدن و بعدش هم کافه مان با قل...